Onderweg naar Rome en verder …..

Bert & Miep Romkes lopen in 2017 verder vanaf Rome

Tussen Pelgrim en Toerist

We zijn onderweg vauit Otranto en nog twee etappes verwijderd van Santa Maria di Leuca (Lè-oeka, met de klemtoon op de è). Het eindpunt van onze pelgrimreis, helemaal onder in de hak van de laars.

IMG_1756

En als ik dat zo schrijf realiseer ik me dat het niet alleen maar een pelgrimreis is geweest. Met afzien, eenvoudige onderkomens en genoegen nemen met dat wat er is. En vooral doorgaan. Onze reis heeft daar wel kenmerken van, zeker.

Maar ook kenmerken van heel andere aard. Het genoegen van de toerist. Genieten van de mooie dingen onderweg, of het nu landschappen of oude bezienswaardigheden zijn. Het slapen in mooie B&B’s met veel comfort. Het lekkere eten.  Maar ook, als het wat tegenzit, de trein en de bus nemen om al te zware stukken te vermijden. Het doet er eigenlijk niet toe. Het genot van het ééndimensionale en wel heel simplele en eenvoudige leven overheerst.

De diepgaande spiritele ervaringen, als beleefd op mijn vorige reis naar Rome, zijn minder aanwezig. Wel het loslaten van de dingen die mij in het dagelijks leven heftig in de greep kunnen houden. Dat is ook bevrijdend en een voelbaar resultaat van zo lang onderweg zijn. De flow, zo merkte ik, was er heel merkbaar na zo’n vier weken. Bij het wakker worden dat overheersende gevoel van echt zin hebben om weer verder te gaan, zonder de gedachten van of het lichamelijk wel lukt, of het niet te heet wordt en wat dies meer zij. Dat alles is het mooie resultaat van de wandeltocht tot nu toe.

 

Onderweg

De etappes vanaf Bari zijn duidelijk anders dan die daarvoor vanaf Rome. Niet alleen van wege het landschap, dat vlak is aan de kust en bergachtig in de Apenijnen, maar vooral door het feit dat we eerst heel veel over provinciaal asfalt moesten lopen met vlak langs scheurende auto’s. Waar de hoofdwegen van destijds, zoals de Via Appia Antica en de Via Traiana, waar ook de pelgrims liepen, hebben plaatsgemaakt voor het maatschappelijk geweld van de auto. Voor voetgangers en fietsers lijkt er dan geen plaats meer te zijn. Vanaf Bari, aan de kust, verandert dat langzaam. We lopen over secundaire wegen en karresporen, waar automobilisten meer rekening met ons houden. Door prachtige olijfboomgaarden met stokoude bomen. Langs kusten waar het azuurblauwe water haar sporen trekt in de rotsige kust. Hoe zuidelijker hoe mooier en ik merk dat mijn hart iedere dag een stukje verder opengaat van dit moois. Wat een genot om hier te wandelen.

Maar …. er is ook een maar. Het is hier heet, smoorheet zelfs. Ons record is een paar dagen geleden toen in de middag, in de volle zon, zonder wind, de temperatuur op mijn GPS op 47 graden bleef steken. Je kunt het je bijna niet voorstellen, maar juist dan moet je door. Met de tong op de schoenen en alsmaar water drinken. Het lukt, omdat je het wil. Het is ook kurkdroog. De laatste regen die we hebben gehad is al ruim vier weken terug. Dat komt hier kennelijk vaker voor, want er wordt veel geïrrigeerd met water dat uit de grond wordt gepompt.

 

Wat mooi!

Onderweg is er veel moois te zien. De stadjes, en vooral de oude gedeelten daarvan, zijn goed geconserveerd. Kerken, soms protserige barok en soms eenvoudig Romaans, van vele eeuwen oud. Oude huizen, van zandsteen gebouwd, waar de tand des tijds goed is te zien. De nauwe straatjes met prachtig plaveisel. Maar ook het landschap, de vele olijfboomgaarden met op elkaar gestapelde stenen muurtjes, waar ook de trulli van zijn gemaakt. We komen ze veel tegen.

De bouw van zo’n trullo (mv trulli) stamt uit de tijd dat landheren op listige wijze belasting op huizen wisten te voorkomen. De trulli werden helemaal gemaakt van losgestapelde stenen. Daarin woonden de arbeiders. En als de belastinginners kwamen moesten de arbeiders hun huisjes afbreken zodat er geen belasting kon worden geheven. Was de belastinginspecteur weer weg, dan moesten de arbeiders zelf hun huisjes weer opbouwen. Een zwaar leven dus. Deze trulli hebben we veel in de olijfboomgaarden gezien. Bedoeld om in te schuilen en spullen in op te bergen.  Ook de kust is mooi. Rotsachtig, met kleine zandstrandjes. Helder water, aangenaam van temperatuur. Schitterende haventjes met kleine vissersbootjes. En meestal een lekker windje uit zee dat voor enige verkoeling zorgt.


Conditie

Onze conditie is na een week of vijf aardig goed. Op zich is een afstand van 20 tot 25 km geen probleem meer. De last van spieren en diverticulitis, die zich in het begin openbaarden, zijn verleden tijd. Nu rest nog slechts af en toe een pijntje hier en een pijntje daar. Vooral als we ergens hebben gerust onderweg is het soms lastig om weer goed op gang te komen. Rustig starten is dan wel noodzaak. Eenmaal op gang marcheert het weer als vanouds. Bij Miep openbaart zich de laatste week het ongemak van een aantal blaren op haar rechter kleine teentje. Dan doet Compeed wonderen. Ik pak de teen helemaal in. Later prik ik de blaar toch door omdat de zwelling knelt in de schoen en daardoor pijn doet. Ik heb altijd al chirurg willen worden en hiermee kan ik het gemis enigszins compenseren. De blaren en de last zijn onder controle.

 

De onderkomens

De plekken waar we slapen kunnen we over het algemeen goed regelen. Vooral Booking.com bewijst zijn of haar goede diensten. We boeken hooguit 2 nachten vooruit. Het toeristenseizoen is nog niet begonnen en het is bijna nergens vol. Soms treffen we een echt waardeloos onderkomen. Daarvan hebben we geleerd dat ook te accepteren voor wat het is en niets voorstelt. Een douche, een bed en een dak boven ons hoofd. Meer is eigenlijk niet nodig. Soms treffen we heel leuke adressen waarvan de gastgevers echt contact met ons maken. Dat is natuurlijk leuker. De hoeveelheid overnachtingen die we nu achter de rug hebben maken het moeilijk om achteraf nog precies te weten waar we geslapen hebben en wat er die dag zo bijzonder aan was. Alles rijgt zich aaneen tot een niet meer makkeljk te ontwarren kluwen. Hopelijk zullen mijn dagboeken en de gemaakte foto’s straks uitkomst bieden.

Ik schrijf dagelijks een dagboek dat ik aan onze kinderen en een paar andere bijzonder geïnteresseerden stuur. Dat geeft mij de mogelijkheid om de dagelijkse ervaringen aan het eind van de dag nog eens de revue te laten passeren. Ook al is het een simpel leven dat we leven, er gebeurt toch altijd veel om over te verhalen.

Advertenties

Enkel berichtnavigatie

7 gedachten over “Tussen Pelgrim en Toerist

  1. Henk van der Greft op schreef:

    Mooi geschreven en beleefd. Veel plezier met
    de laatste loodjes. Vanuit een zonnig Haren. Henk en Frederiek

    Like

  2. Theo Bloemsma op schreef:

    Jullie hebben het toch maar geflikt. Geniet van de laatste stappen.
    Theo

    Like

    • Gerrit Kappelle op schreef:

      Een paar jaar geleden nam ik deel aan excursie door Apulia en lees jullie verslagen met veel plezier. Gerrit Kappelle

      Like

  3. H.W.E. van de Velde op schreef:

    Dank voor het weer hebben mogen meeleven met jullie indrukwekkende en soms wat ‘heetgebakerde’ kilometers naar de Italiaanse Laars. Zeer de moeite van het lezen (en bekijken) waard ! Wensen jullie een inspirerende slotetappe naar Santa Maria di Leuca en dan maar weer veilig terug naar Glimmen en aan de slag met jullie eigen nieuwe “trullo” in het (nu) eveneens zonnige en warme Groningen !

    Like

  4. Tanja op schreef:

    Weer erg genoten van jullie verhaal, kam niet wachten op en echte ontmoeting om alles te horen. Geniet van de laatste routes en vier de aankomst. Leef het mediterrane leven!

    Like

  5. Ger en Aafke op schreef:

    Inmiddels weer terug op het nest in Krommenie na een paar weekies ‘ons-landje-verkennen-op-de-fiets’. Iets anders dan lopend de hiel van Italie opzoeken .
    Enfin, lief stel, jullie hebben het geflikt! Een 3x ‘Hieperdepiep voor Bert Miep’ is dan ook zeker op zijn plaats. Binnenkort de trip naar waarschijnlijk Rome om weer terug te vliegen. Geniet van de momenten die jullie nog beleven en gaan beleven en
    we spreken elkaar weer.
    Ger en Aafke

    Like

  6. Corien op schreef:

    Wat een mooie verhalen, maar vooral wat een prestatie! Nu even de beentjes omhoog en nagenieten? In ieder geval straks een goede reis terug naar Nederland waar de zomer ook is losgebarsten. Kunnen jullie langzaam weer afkicken……..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: