Onderweg naar Rome en verder …..

Bert & Miep Romkes lopen in 2017 verder vanaf Rome

Weer op weg !

Na 9 dagen min of meer gedwongen wandelrust hebben we de draad weer opgepakt om de laatste etappes naar Rome te gaan wandelen. Mijn gezondheid is weer op orde en de energie is weer voelbaar aanwezig. Gelukkig.
Eergister hebben we het mooie stadje Sienna verlaten om het heuvelende Toscaanse landschap te betreden. Op de etappes die dan volgen kunnen we Siena , dat op een heuvel ligt, steeds goed zien. De torens van de Duomo di Siena en het Palazzo Pubblico, domineren het herkenbare vergezicht. Ook het heuvelende landschap is bekend. Wie kent het niet? Het glooiende landschap en de vervagende heuvels op de horizon, de cipressen langs de oprijlanen van prachtige in aardkleuren gehulde huizen. We staan regelmatig stil om van dit moois te genieten en tot ons door te laten dringen wat die momenten ons te bieden hebben. Ons geheugen regisseert de beelden en mijn fototoestel doet daar gewillig aan mee.

IMG_0100

IMG_0021 (1)   IMG_0065 (1)

Dankbaar maken we gebruik van de schat aan informatie die we van ex-pelgim-gangers per mail ontvangen om deze switch in onze route te kunnen maken. Het kiezen voor deze andere route heeft zo zijn voor- en nadelen. De landschappen waar we doorheen lopen zijn overweldigend en de dorpjes, klein en intiem, doen daar niet voor onder. De andere route, de Franciscaanse Voetweg, is avontuurlijker, veel stiller en veel inspannender, omdat de route door de Apennijnen voert. Echte hoogteverschillen zijn er nu op onze route niet. Deze officiële pelgrimsroute, de Francigena, wordt druk belopen, We komen veel wandelaars tegen, die zowel van als naar Rome lopen, onderweg elkaar groetend met “Bon Camino’. Dat hebben we niet eerder zo meegemaakt.

019d898326c5f0fb81bcdaa0a8e39ed77ec9360c9c
Het naderen van Rome brengt het besef met zich mee dat deze lange waanzinnige reis bijna ten einde is. De gewoonte van iedere dag lopen moet straks weer plaatsmaken voor het ‘gewone’ leven. Zo langzamerhand begin ik meer te praten en na te denken over het slot van deze pelgrimstocht. Wat als ik in Rome aankom, en wat daarna? Wat betekent het om over een paar weken weer ondergedompeld te worden in de dagelijkse dingen van thuis, met de dingen van de snelweg die ik voor bijna 5 maanden heb verlaten. Wat hou ik van de ervaringen onderweg vast? Wat en hoe geef ik de voornemens van onderweg in de dagelijkse praktijk vorm? Het is lastig om dat nu al concreet te maken. Ik kan er hooguit over denken wat ik graag wil. ‘Losser leven’, heb ik onderweg wel gezegd. Meer bij de dag en minder met de gedachten aan wat morgen komt of wat gister was. Dat deze reis onvergetelijke indrukken achterlaat is bijna vanzelfsprekend. Zo lang van huis, ver weg van veel wat me lief is, doet me eens te meer beseffen hoe lief dat is wat ik heb achtergelaten: mijn kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden.
Ons plan is om op 26 oktober aanstaande Rome binnen te wandelen. Hopelijk staan daar vrienden ons op te wachten, al dan met gladiolen in hun hand. Als sluitstuk van een reis die door velen wordt gezien als een enorme prestatie. Zo voelt het niet, en is het ook niet. Het is de optelsom van iedere dag een stukje lopen met veel mooi weer, met overwegend goed gezondheid en het dagelijks opdoen van bijzondere ervaringen. Dat maakt me dankbaar. Dankbaar dat ik het kan en heb mogen doen. Dat is geen prestatie. Het is een geschenk dat ik met beide handen heb aangenomen en er intens van geniet.

IMG_0134   01de1fb6e4e6287f1807cb697ad34bb6d29ed2521c

01e8706c7c60b633deb35e27a5ad9f981a60831520   01a3fd06b5130b3ee1e0d3c6c050a48783069779e6
Door de gedwongen onderbreking heb ik gemerkt dat de flow, waarin ik verzeild was geraakt, is verdwenen. De rustdagen in mooie steden als Sansepolcro, Arezzo en Siena zijn meer vakantiegeneugten geworden. Het wandelen, met telkens weer nieuwe ervaringen, stond op pauze. En die pauze gaat ook weer voorbij omdat we weer op weg zijn. De dagelijkse rituelen van de laatste maanden, waaraan ik verslaafd ben geworden, komen weer tevoorschijn en bieden weer een aanloop naar de flow. Minder intensief als voorheen, dat wel, omdat het einde nu echt in zicht is. We lopen nu per dag ook geen echt lange afstanden. Zo rond de 20 km per dag. Dat geeft voldoende mogelijkheid om mooie dingen onderweg te bekijken. Nog ruim twee weken onderweg naar Rome!

Advertenties

Een onverwachte wending ……

Na maanden zonder noemenswaardige tegenslag komt er een moment waarop ik word getrakteerd op diverticulitis, een ontsteking van de divertikels in de dikke darm. Met als gevolg buikpijn die steeds erger wordt en sterk verminderde energie. Achteraf gezien heb ik daar al een stuk voor Florence last van gehad. Tot deze week wist ik niet wat divertikels zijn, laat staan dat ik ze (ook) had. Wel lastig, want het doktersadvies is: een antibioticumkuur, minder inspanning, aangepast eten en eerst een paar dagen rust. Vooreerst zoveel mogelijk vloeibaar en dan vezelrijk eten. Tja, daar sta je dan. Waar doe je goed aan? Stoppen? Nee toch! Zo dicht bij het eindpunt va de reis. Ben je gek! Stoppen is wel het allerlaatste waar ik aan denk. Wel is het zo dat als zich de eerste signalen van het ongemak openbaren, ik eigenlijk niet weet hoe ik ermee om moet gaan. Ik duw ze weg. Niet aan denken, want dan heb ik er ook geen last van. En op die manier houd ik mezelf aardig voor de gek. Toen de pijn heftiger werd en ik aan alle mogelijke oorzaken dacht in nachtelijke uren, had ik bij wijze van spreken eigenlijk al in het ziekenhuis moeten liggen. Angst? Ik denk het wel en achteraf ook wel begrijpelijk en gelukkig niet de realiteit.
Miep en ik overleggen de afgelopen dagen wat te doen. Er zijn een paar opties. De zware etappes door de Apennijnen die we gepland hebben wat inkorten of overstappen naar de Via Francigena, een makkelijkere pelgrimsweg die over Siena naar Rome gaat. De eerste optie is nauwelijks realiseerbaar omdat er veel etappes bij zitten met behoorlijke hoogteverschillen (tot 1000 meter stijgen) en kans op kouder en regenachtig weer in de bergen. Dan dus de optie van de Via Francigena. Ook een hele mooie route, wel wat drukker, maar door het glooiende heuvelland van Toscane ook heel aantrekkelijk om te lopen. Maandag maken we met de bus via Arezzo de oversteek naar Sienna. Wel even reizen, maar ‘het leven is pas goed als je wilt wat je moet’, hield Yvonne uit Braamt ons al eerder op deze reis voor.
Al met al weer een behoorlijke omschakeling van een goed en detail voorbereid stuk naar een weg die we niet kennen en niet hebben voorbereid. En toch gewoon doen. Op internet vind ik de GPS tracks en de kaarten en routeboekjes proberen we wel in Siena te krijgen. Dat loslaten van de zekere geplande route waar we bijzonder naar uitkeken is ook weer een proces van dagen. Eerst wil ik er niet aan toegeven. Maar met alle realiteit onder ogen kunnen we van deze onverwachte wending ongetwijfeld ook weer een mooie beleving maken. Er zijn immers meer wegen die naar Rome leiden.
De noodzakelijke rustdagen brengen we met veel plezier in Sansepolcro door. Een kerk- en museumrijk oud stadje ten oosten van Arezzo in Toscane. De rust doet ons goed en bevordert ook voelbaar mijn herstel. Wel raken we uit de flow waarin we al wandelend terecht zijn gekomen. Dan is het gek om later op te staan, geen tas meer te hoeven inpakken en door het stadje te lopen zonder zware rugzak op onze rug. Ongetwijfeld zal die flow wel weer terugkomen. We hebben nog ongeveer een maand te gaan en dan..

01d4f1f1164044f4059fa711608ea16d9f12d43f01    0174bb004b8fcb16e6fd4bfc86df4c636e4d19fbbd

016a96248f13084261e0aa31e59617a14e6bab2061    IMG_9544
De ‘Opstekertjes’ die we van vrienden en familie voor ons ‘samen 130 jaar’ feest hebben gekregen zijn in deze dagen een bron van bemoediging. Deze Opstekertjes zijn bedoeld om te lezen op de momenten als het eens wat tegenzit. En laat dat nu net het geval zijn. Niets onoverkomelijks gelukkig. En de goede wensen, spreuken en raadgevingen op de Opstekertjes helpen ons weer vooruit, op weg naar Rome.

Loslaten ……

Een weerkerend thema op mijn reis is het loslaten van allerlei gedachten die niets met het hier en nu te maken hebben en een ongewenste belasting kunnen vormen voor het geluk en plezier van alledag. Dat dat geen gemakkelijke opgave is heb ik op deze reis al meerdere keren ervaren. Wat ik ook merk is dat het proces van ontwikkelen van vaak bangmakende gedachten altijd weer, iedere dag, op de loer ligt. Net als ik denk dat het loslaten goed gaat, doet zich weer wat voor waarbij het proces van angstontwikkeling voor wat komt weer wordt gevoed. Deze week is me dat ook weer overkomen. Sinds ik op reis ben, nu 112 dagen en bijna 2000 km gelopen, heb ik heel veel geluk met het weer gehad. Veel zon, warm tot heet en nauwelijks regen van betekenis. Dat veranderde deze week plotsklaps. Op de Via Degli Dei, de ‘Godenweg’ tussen Bologna en Florence hebben we een paar echt slechte dagen gehad. Regen, heel veel regen, koud en lange moeizame etappes. Bovendien bleek door de vele regen de inhoud van mijn rugzak nat geworden te zijn omdat de hoes doorlekte. Balen! Dan zit het dus even tegen.

01f20c87dfc5414ba4d7c57e5673581f57690b9b10    01756dea47d6695d17dccfb325b4225e16d63ae1e4

011ab2e389c49a79ab59d3cf146a185dcb8d5cb1dc    DSC00944

En die wat mindere ervaring projecteerde ik ongemerkt op onze komende etappes tussen Florence en Rome. Ook door de bergen, ook op grotere hoogte, ook in het najaar, ook lastige en zwaardere etappes door het vele stijgen en dalen. Angst dus voor datgene wat komt. En dat alles veroorzaakte bij mij een gevoel van ‘ik heb geen zin meer’. Bedrukte dagen zal ik maar zeggen. Voor het eerst op mijn reis merkte ik dat het ook behoorlijk tegen kan zitten. En wat blijkt dan: na een paar dagen kijk ik er weer anders tegenaan. De zon schijn weer, de temperatuur is weer aangenaam, de zwaardere etappes zijn ook goed te doen en oktober is juist een prima maand om het stuk tussen Florence, Assisi en Rome te lopen door de zuidelijke Apennijnen. Weg onnodige ballast. Wat wel een vrucht van deze wandeling is, is dat ik me veel bewuster ben van dit proces en het loslaten sneller gaat.
We hebben de Via Degli Dei inmiddels weer achter ons gelaten, en lopen al een paar dagen in Toscane. Aardkleurige huizen, cipressen, heuvelachtig landschap en aangename temperaturen.

01735b9a985fe52b175f509bfc1bfcf654d1485b77    0185799d7e479638f3bf5f4cf8cbb26aecea79a706

0157933e35616aba9269beb1e0b130dd424d1cefa4    DSC00998

De avonden worden wel steeds kouder en het wordt eerder donker. Gister Florence gepasseerd. Heel druk, heel veel toeristen en heel veel verkeer. Ik vind de steden als contrast met de rust onderweg niet leuk en ben blij als ik er weer uit ben.

De Italianen zijn heel hulpvaardig. Het overkomt ons regelmatig dat ze speciaal voor ons stoppen om ons te helpen met wat dan ook. De bewondering voor het lopen van zo’n afstand naar Rome is groot, vooral als als ze horen dat ik dat vanuit Holland doe. Mama Mia! Bravi! De ontmoetingen die ik tot Italië heb gehad komen nu niet meer voor. Vooral niet omdat het simpelweg niet mogelijk is met mijn ‘steenkolen-Italiaans’ en goed gesprek te voeren. Het blijft bij oppervlakkige contacten, tenzij iemand ook bij machte is om Duits of Engels te praten. Dat laatste komt niet veel voor.
Zeer tot mijn teleurstelling heb ik op mij verzoek om bij de ochtendmis met de Paus in de Marthakapel in Rome aanwezig te mogen zijn, een negatieve reactie gekregen. Wel mag ik bij de generale audiëntie op woensdagmorgen komen, maar ja, dan deel ik mijn genoegens met nog duizend anderen en dat is niet wat ik wil. Ik wil de Paus persoonlijk ontmoeten en zal in de komende tijd nog een poging wagen. Al met al wel een teleurstellend bericht. De kans op succes is klein, ik weet het, maar ja, als je iets heel graag wilt….
Voor ons ligt het laatste deel van de reis, de Franciscaanse voetweg, een stuk van ruim 550 km waar we naar verwachting zo’n 34 dagen over zullen doen. Als ik daar nog een paar rustdagen aan toevoeg zullen we zo rond 5 november in Rome aankomen. Af en toe bekruipt me nog steeds het gevoel van verwondering dat ik ook te voet zover heb kunnen komen. Het is dan haast niet voor te stellen dat ik al zover ben, met alle tot nu toe opgestapelde belevenissen en ervaringen. Maar ja, de eerlijkheid gebied dan ook om me te realiseren dat ik daar dan wel al bijna 4 maanden mee bezig ben. En inmiddels al bijna drie seizoenen ben ‘doorgelopen’ Het lopen iedere dag is ook routine geworden. Fysiek is het prima te doen. We hebben tot nu toe geen noemenswaardige last van kwetsuren. Wel af en toe stramme spieren, vooral als we etappes lopen met veel hoog/laag beweging over smalle, stenige en glibberige paden. Onze onderkomens, met vaak heel lieve, aardige en behulpzame gastgevers, zijn stuk voor stuk leuk.

01c9c18d392d38b9729cd60cc157a793f20840a4cd    01e1d048128bb48de59260b901d2bf1bb2fbe4012a

01b0daad4bb9ba6a02f33be15c55bbbc425cb2d923    DSC01081

Af en toe zitten er ook ‘pareltjes’ tussen waar we zo een paar dagen langer zouden willen blijven. En toch, iedere keer als we zo’n thuis weer verlaten doen we dat met een glimlach. Een nieuwe dag met nieuwe ervaringen, nieuwe ontmoetingen, nieuwe belevingen. En dat alles doet ons regelmatig tegen elkaar zeggen dat dit wel een heel, heel bijzondere reis en beleving is. En dat is het!

Aandacht

We lopen nu een week over de Po-vlakte. De natuur laat al duidelijk zien dat de herfst is ingetreden. Vallende bladeren, de oogsten zijn allemaal binnengehaald, de spinnen maken hun webben. Net als in Nederland. Wat gek is om te ervaren, is dat de temperatuur helemaal niet herfstig aandoet. Integendeel. Smoorheet overdag met een stekende zon en temperaturen die oplopen tot 40 graden in de middag. Het landschap is niet zo overweldigend als de bergen, en toch… als ik met aandacht kijk naar wat er te zien is, dan is dit ook mooi, maar op een andere manier. Eigenlijk bestaat saaiheid niet. In saaiheid kan ook de essentie zitten. Het gaat om de echte aandacht die ik aan iets geef en dan opeens veel meer zie, proef, ruik en hoor.

DSC00643    DSC00751
Die aandacht ervaar ik iedere dag door de wetenschap dat veel mensen in gedachten meelopen. Ik schrijf iedere dag een stuk voor het boek over de reis en onze kinderen en goede vrienden lezen het. Ze lopen als het ware met ons mee en delen wat we beleven. Ook de aandacht in de pers voor onze reis attendeert ons op het feit dat velen weten dat we onderweg zijn naar Rome en wellicht aan ons denken. Er zijn vrienden die ons regelmatig laten weten dat ze ons volgen. Allemaal aandacht voor wat we beleven en het mooie daarvan is dat het energie geeft. Energie die het mogelijk maakt om iedere dag met vrolijkheid op pad te gaan, open voor ontmoetingen met mensen onderweg.
Die onverwachte ontmoetingen, ook hier weer in de Po-vlakte, wijzen op aandacht van de bevolking voor wat wij doen. Heel spontaan vragen ze ons waar we heen gaan, stoppen langs de kant van de weg om ons de weg te wijzen. Heel hulpvaardig en aandachtig om deze wandelaars in den vreemde ongevraagd te helpen. Bijzonder is het om zo de verschillen tussen de volksaard van nationaliteiten te ervaren. De gereserveerde Duitser tegenover de spontane Italiaan.

018e8fcf8fadebc3cd2483fd501a6630ad086044aa    DSC00702
Het wandelen op de Po-vlakte valt niet mee. Het is nu september en dan vallen de temperaturen nog mee. Hier in de zomer moet je niet willen wandelen. Dan doe je jezelf geweld aan. Ik heb het in Duitsland ook erg heet gehad, maar ik ervaar dat als een andere warmte. Hier steekt de zon. De warmte is hier benauwend, drukkend. Alsof je niet voldoende adem krijgt. En dan zijn wandelingen van meer dan 25 km erg zwaar. ’s Morgens tot een uur of tien is het goed te doen, maar daarna wordt het met het uur lastiger om lekker te kunnen doorlopen. Veel drinken en regelmatige pauzes is dan echt noodzakelijk geworden.

DSC00678    012c9dd9bd5fb8782713b0b4e668e1834e230e5d35
Onze etappes vragen nu duidelijk meer aandacht in de voorbereiding. Goede wandelkaarten van dit gebied zijn niet te krijgen. Het combineren van goed te lopen afstanden en het vinden van daarbij noodzakelijke slaapplekken vraagt meer tijd van ons. We proberen daarbij de taken zo goed mogelijk te verdelen. Miep zoekt de routes uit, samen zoeken we de overnachtingsplekken en ik bel om te reserveren. Mijn Italiaanse woordenschat breidt zich uit en ik kan al eenvoudige gesprekken voeren. De Italianen laten zich graag benaderen en vinden het leuk en interessant om met buitenlanders te praten.
Over een paar dagen passeren we Bologna. Ik ben dan al bijna 1900 km onderweg. Na Bologna gaan we weer de bergen in, de noordelijke Apennijnen. De route die we lopen heet de ‘Via degli Dei’ ofwel de ‘Godenroute’, ruim honderd kilometer lang, en verbindt Bologna en Florence met elkaar. Dat wordt weer flink stijgen en dalen.
Vandaag, 19 september, vieren we feest. We zijn 43 jaar getrouwd. Van de eigenaar van de trattoria waar we afgelopen nacht sliepen hebben we als cadeautje een fles lekkere Pinot Grigio uit de buurt van Venetië gekregen. Daar weten we wel raad mee. Met aandacht!

De bergen voorbij …..

Vandaag, 13 september, ben ik 14 weken onderweg, heb ruim 1700 km glopen, kan er maar niet genoeg van krijgen en we genieten van een rustdag in Verona, de stad van de ‘Arena’, waar de befaamde openluchtopera’s worden uitgevoerd.

015d25640b44572d0970964bb42f466ea7b58e3b00
De bergen van Oostenrijk en noord-Italië hebben we gister achter ons gelaten en ons wacht nu de uitgestrekte en waarschijnlijk warme Povlakte. Verona, aan de voet van de bergen en het begin van de vlakte, is een drukke stad. Ik ben de drukte niet gewend en merk dat deze drukte ook niet zoveel toevoegt aan het geluk van alledag. Met enige weemoed denk ik terug aan de fantastische tijd in de bergen. Iedere dag weer een onbekend avontuur met prachtige uitzichten en een nietig gevoel dat me bekruipt als ik de indrukwekkende grootsheid van de imposante bergen beleef.

01b6a5211068586a65b3b97997511249255d119b2b    01fad601eda421d5bef02634e5a68064b9ee17fcd3

DSC00462    01ed5e2f111ba014a812b25aeab628d01309905b45

DSC00488

En wat hebben we een geluk met het weer. In de veertien weken dat ik nu op weg ben heb ik misschien 4 of vijf dagen gehad die wat minder waren. Heel weinig regen, temperatuur soms wat aan de te hoge kant, maar dat is overkomelijk.
Wat me ook meer en meer opvalt is dat het besef dat Rome nadert steeds grotere omvang krijgt. Grappig om te merken dat alles in de tijd zo zijn eigen plaats vraagt en ook vanzelf ingevuld wordt. Het is nog ongeveer 800 km lopen naar Rome en we verwachten daar begin november aan te komen. Dat betekent dat het nu ook tijd wordt om te gaan regelen dat ik op audiëntie bij Paus Franciscus kan komen. Ik heb onderweg gehoord welke wegen ik daarvoor moet bewandelen en de eerste stappen daarvoor ga ik nu nemen. Ik hoop echt van harte dat het me gaat lukken!
Het samen met Miep onderweg zijn naar Rome is heel vertrouwd. We praten veel, maar kunnen ook lang stil zijn om de indrukken van de reis te verwerken. Want dat deze reis indruk blijft maken is ontegenzeglijk waar. Telkens weer met heel andere klemtonen, maar altijd verrassend en vernieuwend. Ik denk ook vaker na over wat deze reis me zal gaan ‘nalaten’. Ik kan dat nog niet goed onder worden brengen, maar dat er wat in mijn leven gebeurt is voor mij duidelijk. Wellicht lukt het me daar later wat meer over te schijven.

DSC00537
De rest van onze reis wachten ons de Povlakte tot Bologna, daarna de ‘Via degli Dei’ naar Florence en als mooi sluitstuk de Franciscaanse voetweg door de Apennijnen over Assisi naar Rome. Dat zijn routes waar we ook zelf meer aan moeten voorbereiden. Tot nu toe waren het gebaande wegen die met behulp van de GPS heel goed te volgen waren. Of dat zo blijft is afwachten. Wat wel heel anders is is de communicatie met de Italianen. Ze spreken niet veel ‘over de grens’. En mijn Italiaans is nog niet op conversatieniveau. Bespreken van overnachtingen en andere dagelijkse dingetjes is geen probleem, maar een spa dieper is er nog niet echt bij. Dan wordt het meer handen en voetenwerk en daar zit niet het ‘gevoel’ dat nodig is om goede gesprekken te voeren. Wellicht komt het nog.

Bon giorno a tutti

Ik schrijf dit bericht vanuit onze hotelkamer in Trento. Ik kijk uit op het Piazza Duomo, terwijl de mensen beneden roezemoezen en de zon alles vrolijk maakt. Het is september, maar de temperatuur doet hier nog alsof het zomer is.

01e0aa97b246c5cf34e27defb38145480983b0cc0a

Onze reis naar Rome vordert met de dag en sinds gister lopen we in het ‘echte Italië’. De provincie Trentino heeft ons welkom geheten en vanaf nu moeten we ons met ons Italiaans redden. Ik ben reuze blij met een half jaar Italiaanse les. Ik ken al heel wat woorden en zinsbouw, maar als de Italianen van start gaan is het tempo niet bij te houden. Als ik vertel dat we ‘a piedi’ naar Rome gaan, worden zij enthousiast en wij aangemoedigd. Ze zijn aardig. Onderweg oefenen we om het basis italiaans onder de knie te krijgen. Het lukt me al aardig om per telefoon onderkomens voor de komende dagen te regelen. ’Vorrei prenotare una camera doppia per stasera’ is een zin die erin gebeiteld is om een kamer voor vanavond te reserveren. Het is moeilijk, maar ook heel leuk om Italiaans te spreken. Het ‘zingt’ zo mooi.
Miep loopt nu ruim twee weken mee en het gaat prima. Ze is inmiddels goed ingelopen en de afstanden van inmiddels maximaal ruim 25 km per dag deren haar niet. Wel moe uiteraard aan het eind van de dag, maar het herstel is snel en goed.

01d675709ab2f22347c4c74aa71278705dab6939f0    01815e74d767fece5aa8ba64f3f39a6bc402b83b48

Ik merk aan Miep dat het loslaten van wat je van thuis ongemerkt meeneemt bij mij al in een vergevorderd stadium is gekomen. Ik leef echt bij de dag en dat geeft een heel ontspannen gevoel en energie. De overgang naar weer samen lopen was best groot. In mijn eentje beleefde ik de dagelijkse realiteit nog wel intenser lijkt het. Ik heb nu ervaren wat het betekent als je zegt dat je in je eentje meer mensen ontmoet dan als je met z’n tweeën loopt. Dat wil niet zeggen dat samengaan niet leuk is. Integendeel. We delen veel van wat we zien en hebben de tijd en ruimte voor elkaar om lange en goede gesprekken met elkaar te voeren. Thuis komt dat er niet vaak van en hier ‘loopt’ het vanzelf. We genieten samen van wat er is. Ook dat maakt iedere dag weer blij. Ongemerkt vult zich de onderlinge taakverdeling die er moet zijn om alles wat te regelen is ook in goed overleg te regelen. We zijn inmiddels aardig op elkaar ingespeeld.
De omgeving waarin we nu lopen is ook echt Italiaans. Het verschil met Oostenrijk is het levendige waarmee zich alledag vult. Mensen gedragen zich zomers, het leven trekt ongedwongen voorbij, de avonden zijn nog aangenaam. Kortom: mediterraans. De hoge bergen hebben we achter ons gelaten. De huizen met bloembakken vol kleurige geraniums idem dito. En daarvoor in de plaats komen nu de verstilde Italiaanse oude dorpjes met café’s waar ieder een caffe drinkt.

01ad9d8a7716eaa1bfa72d4fd6ebbcd3eec480f6f0    01701e3e08032598e102c494579fece3809b25c6f9

Het blijkt ook hier niet eenvoudig om onderkomens te regelen. Het seizoen duurt hier wel tot eind oktober en ‘completo’ is een woord dat ik vaak te horen krijg. Het kost regelmatig meer tijd dan gedacht om de reserveringen voor elkaar te krijgen. We boeken steeds maximaal drie dagen vooruit, en dat geeft weer de ruimte om ons vooral ook met de route bezig te houden. Meer dan tot nu toe het geval is moeten we de routes zelf onderzoeken, omdat de GPS route niet altijd de door ons gewenste route is. Gelukkig zijn er in Trento ook goede wandelkaarten te krijgen. De etappes die we lopen zijn nu maximaal tussen de 25 en 30 km per dag. Dat laat nog ruimte om ook bij mooie dingen stil te staan en wordt de afstand niet zo’n heilig moeten. Dan kunnen we beter een paar dagen langer lopen. Het weer blijft onverminderd mooi. Het is ongelofelijk. Zo weinig regen als ik tot nu toe heb gehad. De regenkleding is nog nauwelijks uit de tas geweest. Temperaturen van tussen de 23 en 30 graden worden ons deze week weer voorspeld en worden door ons als heel normaal ervaren.

01cb7fcd107eb6cf44a7580f17dd95c38bdcb05c43    017f99d252a25af15fc5956a461a224adc309969cd
Een reis als deze is een aaneenschakeling van alles wat maar prettig kan zijn. Het is veel meer dan vakantie. Het is een beleving die, hoop ik, zijn sporen straks in mijn ‘gewone’ leven zal achterlaten. Ik merk dat ik daar nu meer en meer over begin na te denken. Wat te doen? Wat verandert er in mijn leven? Wat brengt me energie en wat kost nutteloos veel energie? Ik ervaar steeds sterker dat zo’n lange periode weg van de snelweg de druk van alledag wegneemt en ruimte biedt om serieus met mezelf aan de slag te gaan. Geen moeilijke ‘zielenknijperij’, maar een zichzelf voedend proces van beoordeling en waardering van wat mijn leven mooi en de moeite waard maakt. Alleen en vooral ook samen met anderen. Samen met mensen die me heel dierbaar zijn. En vooral ook de dankbaarheid voelend dat mijn gezondheid goed is en me in staat stelt om te doen wat ik zo graag wil doen. Al het andere lijkt bijzaak te worden. De elf kilo, dagelijks op mijn rug, stellen me in staat om vijf maanden te kunnen reizen en leven. En het kan zelfs met nog minder. Hier in Trento hebben we weer meer dan twee kilo aan overbodige spullen teruggestuurd om het lopen nog meer te verlichten. Rome komt nu steeds ‘dichterbij’. Ik heb ruim 1600 km gelopen en de afstand naar Rome heb ik nog niet goed in beeld gebracht. Ik heb het vermoeden dat we zo tegen eind oktober de ‘heilige stad’ zullen kunnen binnenlopen. Alleen het idee al……..!

La bella Italia

Jeetje, het is haast niet te geloven! Op dag 82 loop ik samen met Miep de grens naar Italië over. Italië. Stel je voor. Dat rijd je niet met de auto in één dag. De grote getallen op deze reis stapelen zich. Al meer dan 85 dagen onderweg, 1500 km gelopen, de ontelbare onvergetelijke ontmoetingen. Bedenk het en het is er. En nog steeds groeit het besef dat dit wel een heel bijzondere levensreis is. Het mogen en kunnen beleven is wonderbaarlijk.

01c77506879b8cb9cf424535cdf55d86467c42d9ee    018e203da0a46fbd2fa332d2793ad10df8f8a9f3aa

Italië begint wonderschoon. Op de Reschenpas (1600 meter) kijken we over het meer naar de besneeuwde toppen van de Sesvenna-Gruppe. Iets verderop zijn de resten van de gedwongen onderwaterzetting van veel dorpen in 1949 nog zichtbaar. Wat toen afschuwelijk was, is nu een toeristische attractie. Het kan verkeren.

013a8f5cb44ea3b7c1a34174c2092afc43e09f86b9    0128667a0abe1a68661645b7bb6eca8ec4be8b705c
Oostenrijk was heel mooi om beleven. Prachtige natuur en steeds weer nieuwe ‘aanzichtkaarten’ om binnen te lopen. En vooral de indrukwekkende bergen! Natuurlijk, het weer zat weer enorm mee. Nauwelijks echt slecht weer gehad. Het overgrote deel van de dagen was het mooi weer. Niet zo warm (gelukkig) als in Duitsland, want dat was wel uitzonderlijk. En nu dan Italië. Bij de voorbereiding van de reis, zo merk ik nu, lag de klemtoon vooral op Italië, ook mentaal. Italiaanse les, beter uitzoeken hoe de routes lopen en zo meer. Niet verwonderlijk, want we lopen het grootste deel van de reis in Italië. En nu ik het land binnenstap lijkt het ook een volledig nieuwe episode. Alhoewel we nog in Zuid-Tirol lopen is de Italiaanse invloed al heel goed merkbaar. De dorpen hebben twee namen, Duits en Italiaans en het gebied is ook tweetalig.
Contact maken met mensen onderweg is in Nederland, Duitsland en Oostenrijk geen probleem. Ik spreek de taal immers goed. Dat zal in Italië wel anders worden. De mensen praten hier zo rap dat de enkele woorden Italiaans die ik ken al gauw verloren gaan in de stortvloed van woorden. Tot Trento, zo schijnt het, kunnen wij ons nog wel met Duits redden, maar daarna gaat het dan toch echt gebeuren.
Met enige vertraging in de tijd is Miep, nu ruim een week geleden, er in Landeck weer bijgekomen. Het is voor ons beiden wel weer wennen. In de twee maanden dat we elkaar niet gezien hebben bouw je je eigen wereld die danig van die van de ander verschilt. Om de brug daartussen te slaan hebben we de tijd genomen door wat rustdagen te hebben. Ook de eerste etappes samen zijn in afstand aangepast. Miep moet weer wennen aan de afstanden en aan de continue belasting van haar voeten, want de malheur van de eerste paar weken in Nederland is nog niet over. Het gaat gelukkig goed en we hebben goede verwachting dat dat ook goed blijft gaan.
Het weer samen met Miep lopen betekent ook weer dat ik mijn ‘alleengaan-periode’ afsluit. Ik heb dat als heel bijzonder ervaren. Dagelijks alleen op pad en toch geen dag alleen. De inhoudsvolle ontmoetingen met mensen onderweg. Soms kort, soms wat langer en in een enkel geval nog steeds contact. Het weer samen lopen brengt mij uit mijn in mijn eentje opgebouwde evenwicht. Ik merk dat de flow waarin ik langzaam aan in verzeild was geraakt weg is. De omstandigheden zijn anders geworden en dat vereist kennelijk weer een nieuw evenwicht. Samen lopen is echt wat anders dan in je eentje gaan. Het is eigenlijk onvergelijkbaar. En dat nieuwe evenwicht is er niet zomaar. Dat moeten we samen weer zien te bereiken. Dat kost weer inspanning en aanpassing. Loslaten van de ene situatie om de andere situatie weer te kunnen omarmen kost tijd en inzet van ons beiden. In het begin wist ik niet goed wat me overkwam. Nu na ruim een week zijn onze antennes weer op elkaar afgestemd en dat geeft weer energie in plaats van dat het energie trekt. We pakken de draad van onze inmiddels heel lange relatie weer op. Wat mooi is dat we nu samen de rust en de tijd hebben om de bruggen die er tussen ons als individuen bestaan nog beter te funderen en daar waar ze extra onderhoud nodig hebben dat ook uit te voeren.
Mijn fysieke toestand is nog steeds onverminderd goed. Geen enkele last van benen, voeten of blaren. Mijn rugzak die, als ik hem optil best zwaar weegt, me in het geheel niet hindert. Het is een deel van mijn lijf geworden. Mijn benen kunnen deze weelde dragen. Het is opmerkelijk om te ervaren met hoe weinig spullen ik op reis ben en eigenlijk niets mis. In Landeck heb ik zelfs nog weer overbodige spullen teruggestuurd. De kleren die ik gebruik was ik dagelijks in een sopje met zeep. Met zeep die op dat moment voorhanden is. Soms shampoo, soms een handzeepje, een tubetje handzeep voor onderweg of iets dergelijks. Dat past allemaal in de dagelijkse routine. Als we ergens aankomen, gaat allereerst de GPS aan de lader. Vervolgens de foto’s van mijn Handy (zoals ze die in Duitsland) noemen, naar de iCloud. Dan de was doen en voordrogen in een handdoek, douchen en het bekijken van de route voor de volgende dag en als dat mogelijk is het bespreken van de daarbij behorende onderkomens. Het lijkt net een druk leven. Ik maak ook dagelijks een dagboek dat ik per email deel met onze kinderen en goede vrienden. Mijn bedoeling is om al deze dagen, samen met mijn weblogberichten, na mijn reis als boek uit te geven.
Ik heb mij voorgenomen om iedere week een blogbericht te schrijven. Dat lukt niet altijd merk ik, omdat datgene waarover ik wil schrijven vaak nog tot mezelf moet doordringen. Het verwoorden van gedachten en gevoelens kan soms meer tijd vragen. Een bijkomend probleem is dat lang niet overal goede Wi-Fi of internetverbindingen zijn. En die heb ik toch echt nodig om berichten op mijn blog te kunnen plaatsen.

We lopen nu in Zuid-Tirol door een langgerekt dal. Daar schijnt de zon veel te schijnen. Een ideale plek om appels te laten groeien. Duizenden hectaren appelboomgaard. Onvoorstelbaar, deze ‘appelschuur’ van Europa. We lopen over de flanken van de bergen met altijd weer schitterende panorama’s. Het is warm weer en we hebben er geen last van.

01d1a6f157566b9079125c34df31ad9e3e29e318c4

In de flow

Ik ben morgen 11 weken onderweg en inmiddels ruim 1400 km van huis en naar schatting nog zo’n 1500 km verwijderd van Rome. Bijna op de helft dus en dat biedt de gelegenheid om een tussentijdse balans op te maken.
Het alles overheersend gevoel is niet te beschrijven. Van tevoren heb ik me allerlei voorstellingen proberen te maken. Avontuur, weg van de snelweg, scheiden van zin en onzin. Dat zijn woorden. Woorden die het al boeiend maken om te ontdekken waar het allemaal toe kan leiden. De werkelijkheid echter, zoals ik die nu van dag tot dag ervaar, kent een niet te beschrijven dimensie extra. Je kent dat wel. Van die momenten in je leven dat je het gevoel hebt dat alles klopt en goed is. Evenwicht. Dat zijn vluchtige momenten. Ze zijn ook zo weer weg. En wat ik beleef op deze reis is dat het vaak een aaneenschakeling is van die momenten. Ik noem dat maar de flow.
Ik besef me ook dat je met zo’n flow niet volledig met twee benen op aarde staat. ‘Met de kop in de wolken’. Dat klopt letterlijk en figuurlijk, want ik zit nu in Landeck op zo’n 900 meter hoogte en de laatste dagen met laaghangende bewolking. Maar ik neem het graag voor lief om even zo hoog te zitten, want wat het me brengt zal ik mijn leven niet vergeten. Gelukkig is hoog zitten niet hetzelfde als niet aarden.
In de tijd dat ik nu alleen loop heb ik eigenlijk geen momenten gekend van eenzaamheid. Ik loop in mooie natuur, met mooie gedachten, kan steeds meer en beter loslaten en merk dat alleen vandaag ertoe doet. Wat gister was was gister, wat morgen komt komt morgen. Dat leidt tot een zekere zorgloosheid, want dat gaat ook nog eens gepaard met een groeiend vertrouwen dat voor alles wat ik tegenkomt een oplossing aanwezig is, en niet de oplossing die ik vaak van tevoren dacht dat er zou zijn.
Sinds ik Oostenrijk ben binnengestapt is het weer anders geworden. Bewolkt, nu en dan regen. Wat hoger in de bergen van die miezerregen als de wolken laag hangen. Mijn regenkleding beschermt me goed en de kou onderweg aan mijn blote benen deert me niet echt. Op de Fernpas was het 10 graden. Wel heel wat anders dan de zinderende hitte in Duitsland. Maar de uitzichten in de bergen zijn zo mooi dat ik word opgenomen als onderdeel van die natuur.

0134d153b12eea2f0985e32814f54d7f107dd0559f    017480e69fb2a8c85a8253b912f40f88ac8ad0ca4a

01c0626117540c59182c4da94ade8e96204984241a    01d7cbbe8e90cb3dddf9091780111e1fbe139bb3c9

Ook de mensen zijn anders. Waar ik Duitsers in Zuid- Duitsland als vriendelijk en gastvrij heb ervaren, valt me op dat de Tirolers berekender zijn. Ze willen graag aan je verdienen, zijn zakelijker. Ik moet er even aan wennen, vooral omdat ik merk heel open te zijn naar mensen en gericht ben op het maken van contact. Want dat is iets wat ik als alleengaande graag doe. Ik heb deze week een lang gesprek gehad met een ontzettend aardige man uit Toscane in Italië. We begonnen met algemeenheden aan het ontbijt en twee uur later gingen we als goede vrienden, met respect voor elkaar, op de foto en ieder zijn weg. Wonderbaarlijk, en daar neem ik alle tijd voor. Dat begrijp je.

01da13734a5037df712f35d912b7498bd22042f978Het is onvoorstelbaar wat openheid allemaal teweegbrengt. Mensen die mijn verhalen en motivatie met open mond aanhoren en dan zoveel over zichzelf vertellen! Mijn openheid stimuleert hen kennelijk dat ook te zijn. Wat daarbij opvalt is dat mensen laten zien dat het voor hen door schijnbaar niet te veranderen omstandigheden heel moeilijk kan zijn om de eigen kracht, die ook zij bezitten, ook echt te kunnen aanspreken en gebruiken. ‘Gevangen’ in een leven dat eigenlijk niet bij hen past. Het is me al een paar keer overkomen dat ik na zulke gesprekken te horen krijg dat ze heel dankbaar zijn dat ‘Der Herr Gott’ mij op hun pad heeft gebracht. Het ontroert me als ik op die manier ook iets voor anderen kan betekenen.
Mijn lichaam is in fantastische conditie. Ik heb nergens last van. Het lopen kost geen moeite. Ik loop dagelijks tussen de 20 en 30 km. Uiteraard ben ik moe na een dag wandelen, maar het herstel gaat snel, heel snel. Het lijkt wel of ik dagelijks meer energie krijg. Een pelgrim die deze reis ook heeft gemaakt schreef me ervaren te hebben dat het een bijzonder groot voorrecht is om zo’n reis te kunnen en te mogen maken. Ik realiseer me dat dagelijks.
Vanavond komt Miep naar Landeck en gaan we samen verder op onze reis. Op weg naar Rome. We ruimen wat tijd in om weer aan elkaar te wennen, want onze werelden zijn bijna twee maanden verschillend geweest.

IMG_6428We hebben onze hond Stan, na ruim 15 jaar deze week moeten laten inslapen. Hij was oud en eigenlijk op. Hij had nog wel wat langer kunnen leven, maar de kans dat dan ondraaglijkheid, vooral als wij niet thuis zijn, binnensluipt is niet goed en dat hebben we in goed overleg uiteindelijk laten gebeuren. Veel verdriet, maar ook berusting dat het goed is. En heel veel goede herinnering aan onze trouwe viervoeter.
Waarschijnlijk gaan we maandag verder met onze tocht. Niet te grote afstanden om er in te komen. Dat zal vast wel goed gaan. De weersvooruitzichten zijn goed. We gaan het beleven.

Jodelahiti ……

Als ik een paar etappes van Füssen af ben zie ik opeens de Alpen tevoorschijn komen. Wat een fantastisch gezicht! Ik loop de dagen daarna in een steeds Oostenrijkser aandoend landschap. Huizen met geraniums en muurschilderingen, koeien die bellen, en steeds maar weer op de naderende horizon de bergen. Dat gevoel wat dan bij mij ontstaat is niet te beschrijven. Het is weer een nieuw hoofdstuk van mijn reis. Mijn reis die me tot nu toe heel veel heeft gegeven en gedaan. In alle opzichten mag ik wel zeggen.

01b64a2db31197554060dafe1524748135241e5fa9    014dd7463e23f83a1f7126ab15d8a5e859dd8d0c80
Ik loop nu een paar dagen alleen. En toch nooit alleen. Met mijn eigen gedachten, met gedachten aan mensen die me lief zijn, met alles en iedereen om mij heen. Het geeft me dagelijks energie. Zelfs zoveel dat het wandelen in fysieke zin geen enkele belemmering vormt. Ik heb ook weer verder kunnen loslaten. Mijn achillespees voelt goed en ik loop al een tijdje zonder gedachten van ‘ik hoop dat ie zich rustig houdt’. Het blijkt uit mijn gedachten te zijn. De inlegzooltjes die ik voor de zekerheid steeds in mijn rugzak meenam, heb ik gistermorgen achtergelaten op mijn slaapadres. Ik was me bewust van een bevrijdend gevoel. Gek toch, dat loslaten zoveel moois kan betekenen en toch zo moeilijk kan zijn. Vast houden door los te laten. Makkelijk gezegd, maar soms niet makkelijk om te doen. Ik ervaar op deze reis wat het werkelijk kan betekenen, ook voor kleine dingen die soms heel groot kunnen zijn  01651d210eaeed4188d8d103d1c42ae8b0ee85dff9    01a6008c92ef6cdaa91440214725052c67e919df2f

De Romantische Strasse is, naarmate ik zuidelijker kom, toeristischer. Vandaag ben ik in Füssen. In de aanloop naar deze stad stuitte ik op een ‘Babelse’ omgeving. Een verzameling mensen van overal van onze aarde vandaan, met bussen vol aangevoerd om even uitgelaten te worden om wat foto’s en indrukken op te doen en weer te verdwijnen. Ik bekijk het schouwspel en zie de ridiculiteit ervan in. We zijn kuddedieren en laten ons graag meeslepen in gezamenlijk consumeren van dat wat we mooi noemen. Ik ontdek dat mooiheid en schoonheid ook iets is waar jezelf voor kunt kiezen. Ik ben niet meer gewend aan drukte en grote groepen mensen. Dat zal het zijn. Ik vind het prima.
Het weer dat ik in Duitsland heb gehad heb ik al beschreven. Als ik daar met Duitsers over praat dan hoor ik steevast dat ze dit nog nooit meegemaakt hebben: zo lang, zo warm en zo droog.

Het is bijzonder om dan bij 44 graden ‘winterse waarschuwingen’ op de huizen te zien staan.

012125906f3ca4e828c994bcce89803efc3c77325a    0167eae03d224059cf0cb9bde50de05ea369cf7dc0

Maar gelukkig voor alles en iedereen die de natuur liefheeft komt er ook na langdurige zonneschijn en droogte weer regen , veelal samen met overdonderend onweer. Ik tref het tot nu toe goed. Het regent als ik niet onderweg ben. ’s Nachts, overdag als ik net ben aangekomen, op de rustdag die ik (weer) ingepland heb. Afkloppen dus, ik mag het noodlot niet tarten! Maar bijzonder is het wel dat in Duitsland ik alleen maar heel mooi en warm tot zeer heet weer heb gehad, en zodra ik de grens van Oostenrijk nader, het is gaan regenen. Gisteren, vlak nadat ik in Füssen aankwam (op Maria hemelvaart nog wel) is het gaan regenen en dat doet het nu, zondagmiddag, nog steeds.
Het is nu op de kop af 10 weken geleden dat ik vertrokken ben, nog net geen 1300 km heb gelopen en in de buurt kom van de helft van de route. Het is en blijft een bijzondere beleving. Ik besef niet dat het al 10 weken is. Dat komt waarschijnlijk omdat ik de dagen zelf, het hier en nu, heel intensief beleef. Ik kan me nauwelijks herinneren waar ik eergister was en ben me nog niet bewust waar ik overmorgen loop. Over vrijheid gesproken!
Aanvankelijk zou Miep mij in Füssen gaan vergezellen op onze verdere reis. Daar is het niet van gekomen omdat ze ziek is geworden. Maar uitstel is geen afstel en de verwachting is dat ze ergens aan het eind van de komende week naar Landeck kan komen. Dan samen weer even pauze om alles weer te laten aansluiten voordat we onze reis voortzetten. We gaan het beleven.

01e0d8672f20fcef24e7040a6ea025def629bed1ef    01d1b75792dc49edcab2a256a3fc28d65104d61d01

Hittegolven, Smoorheet!

Toen ik de route en vooral de tijdstippen van mijn route naar Rome aan het voorbereiden was dacht ik ‘ik kan beter in juli en augustus door Duitsland en Oostenrijk lopen, want in die tijd is het in Italië vreselijk heet’. En wat blijkt: de voorbereiding ten spijt, de zich opeenvolgende hittegolven treffen mij in Duitsland. En dan ben ik nog niet eens in Italië.
Ik was gister op de kop af negen weken van huis en bijna 1200 km onderweg. Ik loop sinds 2 juli j.l. in Duitsland en hoop volgende week bij Füssen de grens naar Oostenrijk over te gaan. In die tijd, ruim 5 weken, heb ik Duitsland ‘even gedaan’, en heeft dit land mij ook wat (aan)gedaan. Vrijwel bij voortduring temperaturen van boven de 30 a 35 graden en zelfs op meerdere dagen boven de 40 graden. Het record is 44 graden, lopend in de zon, geregistreerd door de sensor op mijn rugzak. Wat een hitte!

0167eae03d224059cf0cb9bde50de05ea369cf7dc0    01caa7718ad07b8b851268e1cf78330856ee203cf1

 

Naarmate ik zuidelijker kwam zag ik de gevolgen van de droogte. Waar in het noorden de vruchten van het veld nog groen waren en er goed uitzagen, werd het in het zuiden steeds dramatischer. Maïsvelden die staan te vergelen, bomen die hun bladeren en kennelijk ook hun moed laten zakken: de natuur doet zichtbaar een stapje terug. Ik heb gelukkig nog niets over bosbranden gehoord. Het ongeluk zit in een klein hoekje. Stel je toch eens voor!
Met mijn fysiek gaat het prima. Ook met de hitte blijkt het nog goed mogelijk om flinke stukken te lopen, tenminste als ik voor lief neem dat mijn kleren drijfnat worden van het zweet, ik veel water (zwaar) moet meenemen en aan het eind van de middag uitgewrongen aankom. Ik merk ook dat ik met heet weer moeier van het stilzitten wordt dan van het bij voortduring onderweg zijn. Ik loop wat kleinere etappes om het draaglijk te houden en blijf merken dat het beter is om onderkomens een paar dagen van te voren te bespreken. Ik doe dat nu per drie dagen zodat als er een kink in de kabel komt, ik nog flexibel genoeg ben om iets anders te regelen. Op één stuk lukte me dat niet. Maar dan is er altijd nog de trein of de bus om een stukje te overbruggen. Geen grote afstanden, maar net genoeg om een dagelijkse etappe niet boven de 35 km te laten uitkomen, en dat is al heel veel heb ik gemerkt.
De Romantische Strasse waar ik nu ga, loopt vanaf Würzburg naar Füssen. Is zo’n 465 km lang en voert mij langs kleine en grote stadjes, langs bossen en uitgestrekte velden en langs de rivieren Main, Donau en Lech.

014e9ea1c7d33c55901f009ba40668d8aa03bc5e5c    01a6d18f908e557036bf75b16a1121e30bb49703c3

Geen grote hoogte verschillen en veel harde ondergrond om op te lopen.  Dat is niet altijd even prettig voor mijn kuiten, want die vinden lopen op  zachte ondergrond veel aangenamer. Maar ja, het is zoals het is en het  wordt er niet anders van.
De bevolking is niet erg ‘groeterig’. Af en toe een ‘GrüssGott’, en daar  moet ik het dan mee doen. Ik heb gemerkt dat dat niet onvriendelijk  bedoeld is, want als je ze vaker tegenkomt kan de buitenkant ook wel weer  makkelijk smelten en vinden er leuke gesprekken plaats. Ik heb dat meermalen meegemaakt.
Sinds Frans weer naar huis is gegaan loop ik alleen en dat levert wisselende ervaringen op. Ik vind het vaak moeilijk om overdag echt helemaal alleen te zijn en haast niemand tegen te komen. Dan loop ik tegen mezelf op en is de vrolijkheid even weg. Andere dagen is het dan weer helemaal anders. Ik merk dat de omgeving waarin ik loop daar ook van invloed op is. Loop ik in een boeiende ansichtkaart, dan kan ik mijn vrolijkheid niet op. Loop ik door stadse omgeving en is het heet, ja, dan kom ik mezelf tegen. En dan wordt het ook tandenbijten en doorgaan. Het lukt me en dat geeft ook weer een goed gevoel. Ik ontmoet wel veel mensen. Vaak zijn de gesprekken oppervlakkig, maar soms ook ontroerend diepgaand. Kleine dingen die groot kunnen worden. Als mensen mij aan het eind van het gesprek ‘Gottes Segen’ wensen, dan blijft me dat, steeds weer, ontroeren. Mijn zintuigen lijken veel intensiever te werken in deze periode. Ik hoor meer, zie meer, ruik meer en emotioneer meer. Ik laat het allemaal maar gebeuren. Het voelt in ieder geval niet verkeerd.
Ik heb al in negen weken geen nieuws gezien of gehoord. Ik mis het niet en verlang er zeker niet naar. Het doet me beseffen dat het een voorrecht is om zo te mogen en kunnen wandelen en de zin van de onzin proberen te onderscheiden.
Van Augsburg had ik hoge verwachtingen. Een oude stad met veel mooie gebouwen. Ik besluit om daar een paar dagen pauze te houden om af te kicken van de extreme hitte van de laatste week. De stad blijkt niet leuk te zijn en ik vertrek weer. Tot overmaat van ramp blijk ik op mijn hotelkamer ’s nacht gebeten te zijn door bedwantsen. Dat had ik nog nooit eerder meegemaakt. Wel over gehoord, en dat het vooral voorkomt op de Santiago route. Nou, mooi niet. Ze schijnen dus ook in Augsburg te huizen. Het gevolg is een dagenlang aanhoudende vreselijke jeuk en pijnlijke zwellingen.

Ik kom de volgende dag In Landsberg am Lech aan en dat stadje ontroert me. Prachtig gelegen aan de Lech, het is lekker weer en het lijkt wel vakantie.

01d71cc4b6fad845635c41e4f6b0827153fcf32680    0183eacb4ff5e823c6f04e35832e22b96d01c5b1e7

Ook mijn Gasthaus is prima en ik besluit de rustpauze hier in te lassen. Even bijkomen van het geweld tot nu toe en de jeuk van de bedwantsen te bestrijden. Ik ga naar de kapper en de dokter weet raad met de bedwantsbeten en met een dag of wat is dat leed ook weer geleden.
Ik zie uit naar komende zaterdag als Miep zich met de trein naar Füssen spoedt. Samen gaan we dan verder en wordt het weer onze reis, op weg naar Rome. We gaan het beleven.

Berichtnavigatie